زندگي تلگرامي ما

به نظرم بهترين راه خالي کردن ناراحتي هام نوشتنشون تو يه تيکه کاغذه.

يه زماني زياد مي نوشتم و راحت فراموش مي کردم و پر از انرژي مثبت بودم ابن روزا اما انگار از زمين و زمان به خاطر تنهايي و بي تفاوتي که مي بينم شکايت دارم.

خودم فکر مي کنم دارم تلاش مي کنم با آدما در تماس باشم اما ازشون دورتر مي شم 

تو دنياي تلگرامي اين روزها هم اصلا جايي براي خودم تو خيلي گروهها نمي بينم 

اما ابن آدم ها و دنيا نيست که با من قهر کرده فقط خودم هسم که بايد عوض بشه

کاغذ فراموش شده من سلام، کمکم کن تا به روزهاي پروانه اي برگردم